Gedurende verschillende seizoenen was de snowman één van mijn favoriete presentaties. Maar de laatste tijd merk ik dat deze niet meer zo succesvol is als vroeger. Hoog tijd om er eens bij stil te staan.



Tijdens een vierdaagse sessie het afgelopen voorjaar aan een zeer heldere grindafgraving, ontmoette ik een andere karpervisser die over een onderwater camera beschikte en telkens vijf uur kon filmen. Hij deponeerde net voor het opkomen van de zon zijn camera op de best lopende stek. Zo kon hij de ganse voormiddag filmen wat er zich op zijn stek afspeelde. Tegen de middag werd de camera weer uit het water gehaald en werden de beelden van slechts enkele uren daarvoor geanalyseerd.


Ik had het geluk dat hij niet geheimzinnig wou doen en ik mocht mee een kijkje nemen. Wat ik te zien kreeg, was een echte eye-opener. Ook hier was te zien hoe een grote spiegel de snowman benaderde, even aantikte en weer wegzwom (net zoals Koen Koops dit gedrag al eerder heeft beschreven). Pas de volgende morgen kwam hij weer langs  op hetzelfde uur. Een exacte herhaling van de dag ervoor volgde… Indien wij niets veranderen, hoeven de karpers dat ook niet te doen! De derde dag deed hij zelfs de moeite niet meer om de snowman aan te raken.


De situatie was zo herkenbaar geworden dat de spiegel puur op zicht zijn besluit kon maken, namelijk wegwezen hier. Er waren natuurlijk ook vissen die wel overgingen tot azen, maar dan wel erg onrustig (driftig in de weer met hun borstvinnen) en voorzichtig. Nooit werd de stek volledig leeg gegeten door een karper, wel door brasem en voorn. Natuurlijk is zo’n camera die er een paar uur eerder niet staat niet echt een voordeel. Ook konden we niet weten of diezelfde vissen in de donkere uurtjes ook al op bezoek waren geweest, aangezien er ’s nachts niet kon gefilmd worden. De stek kreeg overigens wel dagelijks bezoek van karper, maar niet dagelijks een aanbeet! Alles moet kloppen! Ik denk dan aan subtiele rigs, met de nodige camouflage om toch de meest opzichtige onderdelen wat te verbergen. Dus geen blinkende haken, wartels, opzichtig lood etcetera. Dit zijn dingen die we allemaal wel weten, maar toch nog te vaak negeren!


Een ander onderdeel dat ervoor moet zorgen dat het plaatje klopt, is een mooie presentatie. Wat bedoel ik hier nu juist mee? Voor mij is dat een haak die plat op de bodem ligt en deels wordt gecamoufleerd door het haakaas. Dus toch een snowman? Voor mij niet zo vaak meer als vroeger. 


Waar was (is) het succes van de snowman nu eigenlijk aan te danken? Ik denk dat dat te maken heeft met de combinatie van zichtbaarheid, grootte (minder ongewenste vissoorten), het uitgebalanceerde effect en bijgevolg de mooie presentatie. Het zijn deze laatste twee in het bijzonder die een niet te onderschatten bijdrage leveren aan het succes. Maar hiervoor is een snowman absoluut niet noodzakelijk. Mogelijkheden genoeg, bijvoorbeeld een pop-up met loodje vlak eronder op de hair geknepen.


Eén boilie uitboren en uitbalanceren met kurk of foam zodanig dat deze zinkt door het gewicht van de haak. Ook kan er gekozen worden voor imitatie-aas uit het gamma van enterprise tackle. Maar mijn voorkeur gaat tegenwoordig uit naar de wafters van CBB-Baits. Deze zijn te verkrijgen bij Carpbaitsbelgium. Ze zijn makkelijk in gebruik en besparen je het uitloden. Ze zorgen bovendien voor een perfecte presentatie.


Wat ik belangrijk vind, is dat telkens wanneer er met het haakaas is gerommeld, de presentatie zichzelf herstelt: haak terug mooi op de bodem en deels gecamoufleerd door het haakaas, en niet een boilie die zodanig rolt dat de haak in het slechtste geval er bovenaan zowat naast gaat hangen.


Een ander voordeel van de wafter is dat wanneer een karper door te zwemmen, of doordat hij driftig in de weer is met zijn borstvinnen het water op je voerstek in beweging zet waardoor de wafter mooi over de stek gaat ‘dansen’. Volgens mij wordt de karper door dit dansen geprikkeld en gaat hij vanuit een reflex naar de wafter happen, hoewel ik dit nog niet zelf heb kunnen vaststellen. Denk bijvoorbeeld  eens aan een kreeftje of een garnaaltje dat wil ontkomen, dat maakt ook gekke sprongen, net zoals de wafter.


Wat ook zeer goed werkt, is een wafter die wordt aangeboden op een bed hennep. Wanneer een karper die hennep begint ‘op te zuigen’, gaat dat haakaas vlotjes mee. Dit werkt natuurlijk ook met andere kleine partikels.


Tijd om de theorie in praktijk om te zetten. De eerste twee dagen kregen we regelmatig beet, maar dan viel het plots stil, dertig uur geen beet meer. Ondertussen had ik die beelden te zien gekregen en werd mij één en ander duidelijk. We camoufleerden de meest opzichtige onderdelen van onze rig met plukjes wier en balanceerden het haakaas uit met behulp van een boortje en foam.



Geloof het of niet, maar anderhalf uur later kregen we al beet op die bewuste stek! Toeval, kan je nu denken, maar voor mij is dat uitgesloten. Ten eerste was het tijdstip totaal anders dan dat van de voorgaande beten. Ten tweede werd vanaf dat moment de rig wel opgepikt door de meerkoeten, die nochtans de voorgaande dagen ook al op de stek actief waren.



Tot slot nog dit: ik denk dat negentig procent van de karpervissers overtuigd is van het succes van fluo pop-ups en ze dus ook koopt. Maar waarom niet eens wafters proberen? Ze zijn er ook in alle geuren en kleuren, alleen het drijfvermogen is anders.